Το μνημείο είναι ένα διώροφο, νεοκλασικής μορφολογίας κτήριο σχεδόν τετράγωνης κάτοψης, διαστάσεων 15,20Χ12,30μ. Οικοδομήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες της οθωμανικής περιόδου, στα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ού αιώνα. Μερικά εξωτερικά σκαλοπάτια οδηγούν στο υπερυψωμένο ισόγειο. Οι όροφοι διαχωρίζονται στις όψεις με διαζώματα, ενώ η κάλυψη του γίνεται με τετράριχτη στέγη από κεραμίδια. Τα παράθυρα του κτηρίου είναι ορθογώνια και φέρουν πλαίσια, καθώς και μικρό τοπικό γείσο. Η είσοδος φέρει λίθινες παραστάδες και υπέρθυρο και συνοδεύεται εκατέρωθεν από δύο στενά παράθυρα. Πάνω από την είσοδο σχηματίζεται μικρό αέτωμα και στη συνέχεια εξώστης με κιγκλιδώματα. Η μπαλκονόπορτα του εξώστη είναι τοξωτή και συνοδεύεται επίσης από δύο τοξωτά παράθυρα. Δευτερεύουσα είσοδος υπάρχει και στην πίσω πλευρά του. Οι εξωτερικές τοιχοποιίες, πάχους 70 εκ. στο ισόγειο και 60 εκ. στον όροφο, έχουν σύνθετη κατασκευή από συμπαγείς οπτόπλινθους και ξύλινο σκελετό ο οποίος συμπληρώνεται επίσης με οπτόπλινθους.
Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες μέχρι τη Μάχη των Γιαννιτσών (1912), στο ισόγειο του κτηρίου στεγαζόταν το οθωμανικό διοικητήριο και στον όροφο η κατοικία του απογόνου του Γαζή Εβρενός και τελευταίου καϊμακάμη των Γιαννιτσών, του Εμίν Μπέη. Στον περιβάλλοντα χώρο υπήρχαν βοηθητικά κτήρια και δενδρόφυτος κήπος. Η οικία αποτέλεσε πρότυπο για την δημόσια και οικιστική αρχιτεκτονική των Γιαννιτσών στον 20ό αιώνα. Μετά τη Μάχη των Γιαννιτσών (1912) λειτούργησε για σύντομο διάστημα ως κατοικία του διοικητικού επιτρόπου και στρατιωτικό νοσοκομείο που περιέθαλψε τραυματίες στρατιώτες των Βαλκανικών Πολέμων. Από τη δεκαετία του 1930 μέχρι το 1985 στέγασε το Γενικό Νοσοκομείο Γιαννιτσών.
